آیت الله شاهرخی خرم آبادی: فقط خودشان را قبول داشتند!

تکبّر تشکیلاتی انجمن از جمله صفات غالب بر این گروه است که در بعضی از خاطرات بروز پیدا کرده است. البته این سخن به معنای آن نیست که همه افرادی که عضو انجمن بوده و یا هستند، انسان های متکبّری هستند. امّا برخی از شیوه های تربیتی و چارچوب های فکری ترسیم شده برای این گروه، چنین نتایجی را در برداشته و دارد.

 

 از آنجا که آنان خود را متخصّص در امر مبارزه با بهائیّت می دانستند (که البته در زمان خود و تنها در بُعد علمی و نه همه ابعاد، ادّعای گزافی هم نبود) گویا حداقل برخی از سران آنان، توقّع داشتند تا اگر شخص یا گروه دیگری نیز در صدد مبارزه با بهائیّت برآمد، ارتباطی با آنان داشته و این مبارزه با هماهنگی این گروه صورت پذیرد. بر فرض که این توقّع نیز به جا می بود، امّا برخی از عکس العمل هایی که در صورت عدم تحقّق این توقّع صورت می پذیرفت، به هیچ وجه قابل قبول نبود. آیت الله شاهرخی خرم آبادی در کتاب خاطرات خود در این باره خاطره ای ذکر می کند که به قبل از پیروزی انقلاب مربوط می شود:

 

« در آن ایام گویا آیت الله نوری[همدانی] بحثی را در مدرسه خان درباره بهائیت شروع کرده بودند. این کار به مذاق حجتیّه ای ها خوش نیامد؛ چراکه معتقد بودند که فقط آنها باید درباره ی امام زمان (عج) و موضوع بهائیت بحث کنند. به هر حال ، مرحوم حلبی یکی از مبلغان زبده شان را به قم فرستاد تا در مجلس آقای نوری شرکت و در خلال درس اشکالاتی مطرح کند؛ به نحوی که آقای نوری در پاسخ عاجز بماند و به این ترتیب ثابت شود که ایشان نباید این بحث را عهده دار شود. در صورتی که ایشان در همان برهه از زمان از استادان زبده ی حوزه و از نویسندگان توانا و گویندگان ممتاز بودند و اکنون هم به حمدالله از مراجع شیعه می باشند. این کار انجام داده شد و فرد مزبور به قم آمد و سؤالاتش را مطرح کرد که از جزئیاتش بی اطلاعم. در کل، حجتیه ای ها با ما رابطه نداشتند و از مسائل انقلاب و مبارزه پرهیز می کردند و هیچ حرف انقلابی به مذاق شان خوشایند نبود.»

 

  منبع: خاطرات آیت الله شاهرخی خرم آبادی، انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی، ص۲۰۳

 

  کتاب ارزشمند “بهائیّت، پادجنبش تجدید حیات ملّت ایران” که توسّط موسسه مطالعات و پژوهشهای سیاسی به چاپ رسیده است، به خوبی اثبات می نماید که تنها انجمن حجّتیّه نبوده است که در رژیم پهلوی با بهائیّت مبارزه می نموده و افراد یا گروه های دیگری نیز در این راستا به فعّالیّت می پرداختند. امّا یکی از تفاوت های اساسی آن ها با انجمن در این مسئله بوده که اکثریّت قریب به اتّفاق آنها، به بهائیّت با دید دشمن اصلی نمی نگریستند.

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *